اشعار محرم و صفر

دلداده و بی قرار توام عمو عمو حسین      پروانه و شمع یار توام   عمو عمو حسین

گلشن توحید را فصل شهادت می رسد      لاله آزادمردی را طراوت می رسد

ای عموی مهربانم بوی بابا می دهی    از تماشای تو کامم را حلاوت می رسد

غم مخور گر سائل روی تو شد شمشیرها     کودک ایثار  با دست سخاوت می رسد

سنگر امید را خالی ز جانباری مبین      این زمان رزمنده ای از نسل غربت می رسد

ای طبیبی که کنون خود مبتلای نیزه ای    غم مخور مرهم برای زخمهایت می رسد

هر دم از زخم زبانی می شود پاره دلت    یا که از سرنیزه بر جسمت جراحت می رسد

لاله های سر زده از خون تو پامال شد       بر گل رخسار تو دست شرارت می رسد

بعد دستانی که شد در علقمه از تن جدا   دست تیر و نیزه بر جسمت چه راحت می رسد

می دهم از دست تاب و سخت بی تابی کنم     چون به تاب گیسویت دست شقاوت می رسد

ناله ی واغربت اهل حرم را گوش کن          ارث سیلی بعد تو دیگر به عترت می رسد

طفلم اما غیرت محضم مرا با خود ببر          تا نبینم بر حرم دست اسارت می رسد

 سبک نوحه

سبک نوحه

ز تو فریاد فلک  داد و بیداد فلک             زدی آتش به جهان خانه ات آباد فلک

نیست ممکن که شود از دلی شاد فلک       بشنود چون زغم قاسم داماد فلک

کاش می رفت پس از نوگل گلزار حسین    خرمن عشرت عالم همه بر باد فلک

ساختی حجله دامادی او را برپا                  تا کنی شاد دل وی به صف کرببلا

کشتی او را دل پر حسرت و تا روز جزا     وعده وصل عروسش ز تو افتاد فلک

دید چون مادر قاسم که در آن دشت محن       قاسم از بهر شهادت به بدن کرده کفن

گفت زین گردش وارونه شد ای چرخ کهن       خانه صبر مرا رخنه به بنیاد فلک

قاسم افتاد به سر چون هوس میدانش            فاطمه زین سخن افتاد شرر بر جانش

کان عروسی که ز خون گشت حنابندانش        دیگر از عشرت دنیا نکند یاد فلک

هیچکس را نشده حجله خون بستر او           تازه داماد شده زیب سنان کی سر او

کس ندیده است که داماد شود پیکر او            پاره پاره  ز دم خنجر جلاد فلک

رشته صبر حسین از کف  وی بیرون شد       زینب سوخته کوکب ز الم مجنون شد

دل اولاد علی تا به قیامت خون شد            زین خضابی که به دلبند حسن داد فلک

گشت تا منزل قاسم به سر حجله خاک            جگر صامت افسرده ز غم شد صد چاک

در دل خاک شود زین غم عظمی چو هلاک            افکند زلزله در عالم ایجاد فلک

شعر از صامت بروجردی

سبک 1

سبک 2

چون شد به دشت کربلا آواره زینب           وقت اسیری با دل صدپاره زینب

در قتلگاه آورد رو بیچاره زینب                 گفتا سر نعش حسین با شور و غوغا

ای نورعینم  بی سر حسینم

جان برادر خواهرت یاور ندارد                وقت اسیری محرم دیگر ندارد

اندر بر نامحرمان معجر ندارد                 باشد به حال زینبت وقت تماشا

قربان حلق تشنه و قلب کبابت         قربان جسم بی کفن در آفتابت

 کشتند عطشان در لب دریای آبت      در کربلا ای زینت آغوش زهرا

ای یادگار جد و باب ای غم نصیبم             داغ تو برد ای تشنه لب از دل شکیبم

ماند عاقبت ای شاه مظلوم و غریبم      عریان تن صد پاره ات بی سر به صحرا

از خود گذشته چون کنم با دختر تو         با اضطراب اهل بیت مضطر تو

داغ علی اکبر  فراق اصغر تو            کرده روان آه رباب و اشک لیلا

ای همدم زینب ببین درد و غم من         برخیز و بنما همرهی در ماتم من

در این سفر ای همسفر شو محرم من         بی کس منه ما را اسیر چنگ اعدا

بازوی زین العابدین اندر طناب است          از سوز تب روز و شب اندر اضطراب است

غمخواری بیمار تب دارت ثوابست            صامت کند زین غصه مرگ خود تمنا  

سبک نوحه

تشنگان حرم عشق همه گوش کنید     آب را از نظر خویش فراموش کنید

ناله واعطشا را همه خاموش کنید    آب را از نظر خویش فراموش کنید

می رسد دم به دم از علقمه فریاد حسین    کیست این لحظه کند روی به امداد حسین

خیمه ها را همگی جمله سیه پوش کنید   آب را از نظر خویش فراموش کنید

جسم عباس علمدار زمین افتاده    با لب تشنه نگهبان حرم جان داده

می ز جام غم و انده و الم نوش کنید  آب را از نظر خویش فراموش کنید

کیست مردانه چو عباس علم برگیرد    رمق از پیکره ظلم و ستم برگیرد

علم اشک و عزا را همه بر دوش کنید    آب را از نظر خویش فراموش کنید

گل نثار تن صدپاره عباس کنید   با گل بوسه همه حرمت وی پاس کنید

جسم صدپاره عباس در آغوش کنید   آب را از نظر خویش فراموش کنید

سبک نوحه

تازه جوانم علی     روح و روانم  علی

رفتی و بردی ز دل تاب و توانم علی      داغ فراق تو زد شعله به جانم علی

بعد تو امید من قطع شد از زندگی      داد ، فراقت به باد نام و نشانم علی

رفتی و از رفتنت باب تو دلگیر شد       مادرت ای نوجوان از غم تو پیر شد

در کف دشمن اسیر پیر زمین گیر شد    دوری روی تو کرد سیر ز جانم علی

مانده به دل آرزو تا که در این وادیت      پا کنم از روی مهر حجله گه شادیت

بهر تو بندم حنا در شب دامادیت       داد، که یکدم نداد دهر امانم علی

ای گل باغ حسین اکبر نسرین عذار        دیده زینب بود بهر تو در انتظار

گریه کنم تا به کی در غم تو زار زار       بی تو رود در فلک آه و فغانم علی

روی تو چون مصطفی  راه تو همچون علی      بر دل سودای من چون سخن منزلی 

نور خدا  گشته از چهره تو منجلی          ماه شب تار من  ای گل زیبا علی

می روی و می زنی  شعله به اعضای من      از چه تو پر پر شدی ای گل زیبای من

فکر جدایی ز تو وای من و وای من       مایه آرامش  این دل شیدا علی

رزم تو با خصم دون کرده قیامت به پا           تیغ تو آتش زند در دل قوم دغا

بازوی دشمن شکن بوده چو حیدر تو را        یاور سر لشکرم قاتل اعدا علی

مانده شرار عطش بر لب خشکیده ات        در بر بابت حسین بسته چرا دیده ات

کرده که غلطان به خون این تن رنجیده ات      غنچه ی باغ من و زادة طاها علی

خیز و نما یاریم در بر قوم زبون                  گر چه تن و  پیکرت گشته دگر لاله گون

 بین من و تنهاییم ای مه غلطان به خون         شمع شبستان من در دل شبها علی

در غم تو می شود مادر تو در فغان          گر شنود نوگلش رفته دگر زین جهان

خاک مصیبت شود بعد تو بر این جهان          شبه رخ مصطفی در همه دنیا علی

شعر از صامت بروجردی